حرف تصویر _طراحی کارتپستال درخواستی

منو حالا نوازش كن كه اين فرصت نره از دست    شايد اين آخرين باره كه اين احساس زيبا هست

منو حالا نوازش كن همين حالا كه تب كردم                 اگه لمسم كني شايد به دنياي تو برگردم

من اناري مي كنم دانه. به دل مي گويم

كاش اين مردم دانه هاي دلشان پيدا بود

سهراب سپهري

دل من عشق تو را باور کرد

باتو من می آیم

با تو من می مانم

با تو تا دور ترین  نقطه ی کور...

با تو تا تاریکی، تا مرگ

دل من دوست ندارد که تو به رنگ فریب آمیزی

یا به عشقی گذرا دل بندی

یا که در اندیشه ی پایان باشی

تو چرا میترسی من که زنجیر صداقتها را بر انگشت بلورین تو آویخته ام!

تو بیا با من باش...

توبیا عشق مرا باور کن...

گفتم : کبوتر  بوسه!
گفتی : پَر!
گفتم ‍: گنجشک آن همه آسودگی!
گفتی : پَر!
گفتم : پروانه پرسه های بی پایان!
گفتی : پَر!
گفتم : التماس علاقه،
بیتابی ترانه،
بیداری بی حساب!
نگاهم کردی!
نه انگشتت از زمین زندگی ام بلند شد
نه واژه «پر» از بام لبان تو پر کشید!
سکوت کردی که چشمه ی شبنم،
از شنزار انتظار من بجوشد!
عاشقم کردی! همبازی ناماندگار این همه گریه!
و آخرین نگاه تو،
هنوز در درگاه گریه های من ایستاده است!
حالا  بدون تو
رو به روی آینه می ایستم!
می گویم: زنبور گزنده ی این همه انتظار،
کلاغ سق سیاه این همه غصه!
و کسی در جواب گفته های من «پر» نمی گوید!
تکرار آن بازی،
بدون دست و صدای تو ممکن نیست!
پس به پیوست تمام ترانه های قدیمی،
باز هم می نویسم:
برگرد 

                                           هنوز گوشم از گفتگوی بی گریه مان گرم بود   
                                                           از جایم بلند شدم،
                                                            پنجره را باز کردم
                                             و دیدم زندگی هم هر از گاهی زیباست
                                                شنیدم که کلاغ دیوار نشین حیاط
                                                        چه صدای قشنگی دارد
                                          فهمیدم که بیهوده به جنون مجنون میخندیدم
                                                            فهیدم که عشق،
                                                           آسمان روشنی دارد
                                            رو به روی عکسِ سیاه و سفید تو ایستادم،
                                        دستهایم را به وسعت دوستت می دارم  باز کردم
                                                        و جهان را در آغوش گرفتم